Znaczki Norwegia

Lew trzymający topór na czerwonej tarczy herbowej – taki motyw zdobił pierwszy znaczek pocztowy Norwegii, wprowadzony do obiegu 1 stycznia 1855 roku w nominale czterech skillingów. Emisja ta powstała w czasie unii personalnej ze Szwecją, choć Norwegia prowadziła własną, odrębną administrację pocztową i to właśnie ten fakt tłumaczy, dlaczego kraj doczekał się osobnych znaczków już w połowie XIX wieku, niezależnie od szwedzkiego sąsiada. Dla kolekcjonerów klasycznej filatelistyki skandynawskiej ta pierwsza seria pozostaje jednym z kluczowych punktów odniesienia przy budowie zbioru, a kolejne nominały skillingowe wydawane w następnych latach uzupełniały tę wczesną, stosunkowo nieliczną grupę emisji.

Reforma walutowa z 1877 roku zastąpiła skilling koroną i öre, co otworzyło nowy rozdział emisji – od tego momentu przez dziesięciolecia w obiegu funkcjonowała seria definitywna z motywem rogu pocztowego, wielokrotnie przerysowywana i drukowana w kolejnych wariantach papieru, znaku wodnego oraz ząbkowania. To właśnie te różnice sprawiają, że pozornie jednolita seria stanowi osobną, rozbudowaną dziedzinę kolekcjonowania samą w sobie, śledzoną przez specjalistów od dekad. Dopiero po odzyskaniu pełnej niezależności w 1905 roku, wraz z objęciem tronu przez króla Haakona VII, na znaczkach zaczęły pojawiać się nowe motywy nawiązujące do symboliki niepodległego państwa.

Motywy tematyczne i okres wojenny

Obok znaczków obiegowych poczta norweska chętnie sięgała po motywy narodowe – żaglowce wikińskie, arktyczne wyprawy badaczy takich jak Fridtjof Nansen czy Roald Amundsen oraz krajobrazy fiordów pojawiały się na kolejnych seriach okolicznościowych. Od lat dwudziestych XX wieku wydawano też dopłatowe znaczki bożonarodzeniowe, popularne wśród zbieraczy tematycznych do dziś. Okres okupacji niemieckiej w latach 1940–1945 pozostawił po sobie osobny, dokumentalny rozdział filatelistyki norweskiej – znaczki z tamtych lat traktuje się dziś przede wszystkim jako świadectwo trudnego czasu w historii kraju, chętnie zbierane właśnie w tym kontekście historycznym. Powojenne dekady przyniosły z kolei serie poświęcone malarstwu, w tym twórczości Edvarda Muncha, oraz emisje związane z rozwojem żeglugi i przemysłu rybnego, istotnego dla gospodarki tego nadmorskiego kraju.

Znaczki pocztowe Norwegii, zwłaszcza z okresu przed reformą walutową, warto oceniać pod kątem centrowania rysunku i jakości gumy, ponieważ wczesne nakłady drukowano w skromniejszych warunkach technicznych niż późniejsze serie. Znaczki norweskie z długiej serii rogu pocztowego kolekcjonuje się często z uwzględnieniem konkretnego wydania i ząbkowania, co wymaga nieco doświadczenia, ale daje satysfakcję przy kompletowaniu zbioru. W naszym katalogu widoczne są pozycje obejmujące różne okresy tej filatelistyki, od klasyki po znaczki nowsze, przydatne przy uzupełnianiu kolekcji skandynawskiej.