Znaczki Islandia

W katalogu Michel emisje Islandii zajmują stosunkowo wąski, ale gęsty od ciekawostek rozdział, co dla kolekcjonerów szukających kompletnych, zamkniętych zbiorów bywa nie lada zaletą. Znaczki pocztowe Islandii, od pierwszych emisji z lat siedemdziesiątych XIX wieku, powstałych jeszcze pod duńską administracją pocztową, do współczesnych serii tematycznych, tworzą ciąg, który da się ogarnąć bez konieczności inwestowania w dziesiątki tysięcy pozycji katalogowych.

Od duńskich nadruków do niepodległych emisji

Pierwsze znaczki wyspy powstały jako nadruki na duńskich walorach, zanim wykształcił się odrębny wzór z numerałem wartości i portretem panującego monarchy. Kolejne dekady przyniosły zmiany waluty, nowe portrety królewskie oraz emisje związane z uzyskiwaniem coraz szerszej autonomii, aż po pełną niepodległość w latach czterdziestych XX wieku. Zmiana systemu monetarnego z duńskiej korony na koronę islandzką odbiła się na oznaczeniach nominałów, co dla kolekcjonerów specjalizujących się w chronologii emisji stanowi wygodny punkt odniesienia przy datowaniu poszczególnych serii. Islandzka poczta wcześnie doceniła też potencjał znaczków lotniczych – rozwój komunikacji powietrznej nad północnym Atlantykiem znalazł odzwierciedlenie w odrębnych seriach lotniczych, dziś chętnie poszukiwanych przez specjalistów tego działu filatelistyki.

Kolekcjonerów przyciągają przede wszystkim tematy przyrodnicze – wulkany, gejzery, ptactwo i ryby pojawiają się na znaczkach islandzkich regularnie, co czyni ten kraj wdzięcznym polem dla zbiorów tematycznych budowanych wokół krajobrazu i fauny północy. Niskie nakłady wynikające ze skromnej liczby mieszkańców sprawiają, że część emisji, zwłaszcza przedwojennych nadruków i pierwszych serii numerałowych, bywa trudniejsza do skompletowania, niż wskazywałby na to wiek walorów. Poszukiwane są też drobne odmiany druku i różnice w ząbkowaniu między nakładami tej samej serii, które dla uważnego zbieracza bywają równie interesujące jak sam motyw znaczka.

Przy budowaniu zbioru warto zwrócić uwagę na kilka praktycznych kwestii:

• stan zębkowania w starszych seriach numerałowych, gdzie uszkodzenia są częste,
• jakość gumy przy znaczkach czystych z okresu międzywojennego,
• czytelność datowników na walorach kasowanych, istotną przy obiegu pocztowym wysp.

Znaczki islandzkie stemplowane, pochodzące z realnego obiegu pocztowego, bywają tańszą i wcale nie mniej interesującą alternatywą dla czystych, zwłaszcza gdy stempel dokumentuje konkretny, niewielki urząd pocztowy na wyspie. Kolekcjonowanie tego materiału łączy więc filatelistykę z geografią pocztową w sposób rzadko spotykany przy większych krajach, gdzie liczba urzędów bywa zbyt duża, by śledzić je wszystkie. Osoby zaczynające przygodę z tym kierunkiem zbierania mogą przejrzeć dostępne pozycje katalogowe na tej podstronie, zestawiając serie klasyczne z nowszymi emisjami tematycznymi i budując zbiór według własnego klucza – chronologicznego, tematycznego lub obiegowego.